Ήδη από το καλοκαίρι οι σκέψεις μας στρέφονται στη συγκομιδή. Πόσο έχουν ωριμάσει οι ελιές μέχρι τον Ιούλιο; Τι προβλέπεται για τη φετινή παραγωγή; Είναι ο δάκος υπό έλεγχο; Θα ξεκινήσουμε τη συγκομιδή στα τέλη Οκτωβρίου ή τελικά τον Νοέμβριο;
Η Συγκομιδή μας ! - Μια διαδικασία αγάπης και σεβασμού
Κάθε χρόνο αισθανόμαστε πραγματικά τυχεροί που έχουμε δίπλα μας την ικανή και αφοσιωμένη ομάδα μας: τον Δημήτρη, την Αλεξάνδρα, τον Στράτη και τη Δήμητρα. Οι περισσότεροι μάλιστα παίρνουν άδεια από την εργασία τους για να μπορέσουν να συμμετάσχουν στις εβδομάδες της συγκομιδής. Ανάλογα με τον καιρό – οι ιδανικές ημέρες είναι ηλιόλουστες αλλά όχι πολύ ζεστές – η δουλειά αρχίζει στις επτά το πρωί. Πρώτα απλώνονται τα μεγάλα πράσινα δίχτυα συγκομιδής (13 × 5 μέτρα) κάτω από τρία ή τέσσερα δέντρα ταυτόχρονα.
Έπειτα παίρνει θέση ο «Ντίνος», το μεγάλο και αρκετά θορυβώδες μηχάνημα συγκομιδής, που «χτενίζει» τις ελιές από τα μακριά και ίσια κλαδιά. Η Αλεξάνδρα είναι η αδιαμφισβήτητη ειδικός στον χειρισμό του.
Ο Δημήτρης, επικεφαλής της ομάδας, ανεβαίνει στη σκάλα κρατώντας το κλαδευτικό πριόνι. Κλαδεύει προσεκτικά τα κλαδιά που την επόμενη χρονιά θα έδιναν ελάχιστο ή καθόλου καρπό. Τα κλαδιά συγκεντρώνονται κάτω από το δέντρο και διαχωρίζονται. Τα μικρότερα ή πιο στραβά κλαδιά χτενίζονται στο χέρι, ενώ τα μεγαλύτερα περνούν από τον «Ντίνο».
Στη συνέχεια χρησιμοποιούνται οι «λανάρες», μεγάλα μηχανικά χτένια με μακριά παλλόμενες ραβδους προσαρμοσμένα σε κοντάρια, που απομακρύνουν και τις τελευταίες ελιές από τα κλαδιά. Η εργασία αυτή γίνεται εκ περιτροπής, καθώς είναι ιδιαίτερα κουραστικό να κρατά κανείς τον βαρύ εξοπλισμό ψηλά για πολλή ώρα.
Μόλις ολοκληρωθεί η συγκομιδή από το πρώτο – και συχνά και από το δεύτερο – δέντρο, οι ελιές συγκεντρώνονται στα δίχτυα και μεταφέρονται με κουβάδες στο τραπέζι διαλογής, το οποίο μετακινείται από σημείο σε σημείο. Εκεί απομακρύνονται τα μεγαλύτερα κλαδάκια, τα φύλλα και οι μικρές πέτρες, ενώ γίνεται ένας ακόμη έλεγχος της ποιότητας του καρπού. Είναι μια ευχάριστη εναλλαγή εργασίας όταν δεν υπάρχει χτένισμα. Έτσι γεμίζει το ένα τελάρο μετά το άλλο.
Κατά τη διάρκεια της ημέρας γίνονται δύο ή τρία διαλείμματα, γεμάτα πειράγματα, γέλια και καλό φαγητό, ιδιαίτερα όταν η συγκομιδή εξελίσσεται καλά. Κάποιος φέρνει πάντα από το σπίτι μια σπιτική λιχουδιά, ετοιμασμένη ειδικά για την περίσταση, κάνοντας αυτά τα κοινά γεύματα μια από τις πιο όμορφες στιγμές της ημέρας.
Λίγο μετά τις τέσσερις το απόγευμα, τα κατακόκκινα τελάρα φορτώνονται στο αυτοκίνητο και μεταφέρονται στο ελαιοτριβείο του Άστρους. Για όσους αναλαμβάνουν τη μεταφορά, αυτό σημαίνει συνήθως ότι επιστρέφουν στο σπίτι γύρω στις οκτώ το βράδυ.